فروش تجهیزات پزشکی

آرتریت

کنترل بیماری توسط روش های دارویی، غیر دارویی و حتی در صورت نیاز جراحی است. هدف از کنترل این بیماری تسکین درد، برگرداندن و برقراری حرکات و فعالیت های لازم مفاصل جهت کار و زندگی روزانه، بالا بردن کیفیت زندگی، کاهش سرعت تخریب مفاصل و در صورت امکان فروکش دادن کامل بیماری است.

 

جراحی

برای کاهش درد و بهبود کارکرد مفصل ممکن است جراحی انجام شود. عمل جراحی در بعضی موارد، پیشرفت نابودی مفصل را برای مدتی کند می سازد. این عمل برای زدودن بافت زلالی مهاجم درون مفصل، پاک کردن کپسول مفصلی از ذرات خرده ریز، صاف کردن غضروف زبر، اصلاح زاویه تماس در یک زانوی کج در حال ساییدگی، بی حرکت کردن مفصل های دردناک و ناپایدار، حتی برای تعویض مفصلی که به نحو تحمل ناپذیری دردناک و بی استفاده شده است، انجام میشود. بعضی جراحیها مثل تعویض کامل مفصل، به اندازهای عمر مفصل را زیاد میکنند که دیگر نیازی نیست درصدد عمل جراحی بهتری برای آرتریت باشید. هرگاه مفصل دردناکی دارید که دیگر به درمان های غیر جراحی مانند دارو، استراحت با تزریق استرویید پاسخ نمی دهد باید پزشکتان شما را به یک جراح ارتوپد معرفی کند.

جراح ارتوپد مفصل هایتان را معاینه می کند، عکس ها را می بیند و احتمالا دستور دیگری می دهد و اگر ضروری بود به شما پیشنهاد نوعی عمل جراحی می دهد.

برای مبتلایان به آرتریت جراحی های متفاوتی وجود داد که در زیر اشاره به آنها است:

 

– سینووکتومی (برداشتن غشای زلالی مفصل)

این نوع جراحی متداول ترین جراحی است که در آن مقداری از سینوویوم که پوشاننده داخل کپسول پر از مایع دور مفصل است برداشته میشود. قطر سینوویوم سالم به اندازه نازکی یک کاغذ است اما در یک مفصل مبتلا به التهاب سینوویوم به شدت رشد کرده و کپسول مفصلی را تسخیر و سرانجام غضروف و استخوان را نابود میکند.

این جراحی با شکافی روی مفصل های کوچک تر مانند مچ دست و یا انگشت ها انجام می شود که سینوویوم را آشکار می سازد و معمولا برای افرادی که تا حد زیادی بافت ملتهب دارند ولی آسیب مفصل در آنها کم است انجام می شود.

– جراحی آرتروسکوپی

در این جراحی عمل توسط یک آرتروسکوپ صورت می گیرد. این وسیله منظره دورن مفصل را به جراح نشان میدهد که به آن (( دبریدمان آرتروسکوپیک)) می‌گویند که روی زانو انجام میشود. در این عمل تکه های ریز غضروف و استخوان، همراه با آنزیم های ساییده بافت، از کپسول مفصلی بیرون کشیده می شود؛ هر لبه ساییده شده غضروف نیز در همان زمان برداشته میشود. جراحی آرتروسکوپی اغلب در افراد مبتلا به التهاب استخوان و مفصل که عکس پرتونگاری آنها چندان بد نیست اما دوره های درد قابل توجهی دارند، انجام می شود.

این افراد در ظاهر با داروهای ضد التهاب یا تزریق استروئید کنار می آیند، اما وضع مفصل هایشان آن قدر بد نیست که تحت عمل جراحی تعویض مفصل قرار گیرند.

کسانی که زانوانشان به دلیل وجود تکهای غضروف و دخالت این تکه ها در حركات عادی متصل قفل می‌شود یا گیرد بهترین نتیجه را از این عمل میگیرند.

همچنین در این جراحی مرمت غضروف و رباط و جوش دادن شکستگی‌های مفصلی و برداشتن بافت زخمی انجام می گیرد.

 

آرتریت

 

– استئوتومی (استخوان بری)

این جراحی برای تصحیح زاویه های اتصال مفصل و استخوان ها انجام می شود که اغلب بر روی زانو انجام می گیرد. تکه ای استخوان از بالا یا زیر مفصل برای اصلاح پای کمانی یا زانوی کج برداشته میشود تا وزن بدن به طور یکنواخت روی مفصل پخش شود.

این جراحی بیشتر روی افراد جوان و فعال انجام می شود که به التهاب استخوان و مفصل یک سویه معین یک طرف بدن دچارند و شاید برای همیشه فرد را از تعویض مفصل بی نیاز کند.

 

– آرترودزی (جوش دادن استخوان)

در این جراحی دو یا چند استخوان در یک مفصل به هم وصل می شوند تا از حرکت مفصل جلوگیری شود. در بیشتر موارد از هر استخوان، غضروف و یک لایه سطحی استخوان برداشته می شود و بعد دو سر استخوان ها به نحوی به هم متصل می شود که وقتی یاخته های جدید استخوان رشد کرد دو سر استخوان ها به یکدیگر جوش بخورند. در مدت جوش خوردن دو استخوان به یکدیگر باید استخوانها با صفحه، میله یا پیچ در جای خود بسته شوند تا مفصل بی حرکت باشد و گاهی باید مفصلی چون زانو مدتی با گیره هایی که از پوست به درون مفصل فرستاده میشود، بی حرکت بماند تا مفصل بر اثر وزن بدن حرکت نکند. در حدود ۶ ماه وقت لازم است تا مفصل جوش بخورد. البته این عمل زمانی انجام می شود که هیچ راه بهتری مثل تعویض مفصل وجود نداشته باشد و درمان هایی چون تزریق استروئید ناموفق باشد. جوش دادن مفصل معمولا درد را از بین می برد و به مفصلی که در قبل توانایی کار نداشته و بی استفاده بوده تا حدودی توانایی کار می دهد اما تحرک مفصل را به صفر می رساند.

هرگاه این عمل روی مفصل مچ پا انجام گیرد، بر گام بیمار اثر می گذارد. این جراحی بیشتر روی مچ دست یا مفصل مچ پا انجام می شود چون در این مفصل های بعد بخش مناسب تعویض مفصل وجود ندارد، اما روی زانو، مفصل ران و انگشت ها نیز انجام پذیر است.

 

– عمل برداشتن استخوان

این جراحی شامل برداشتن و در آوردن تمام یا بخشی از استخوان آسیب دیده به منظور کمک به تراز شدن مفصلی است که دچار در رفتگی دایم و دردناک است و بیشتر روی مفاصل کوچک انجام میگیرد. اما اغلب در پا و در زمانی که دارو اثر ندارد یا استفاده از وسایل ارتوپدی پا را دردناک میکند صورت میگیرد. در این عمل بیشتر بخش هایی از استخوان های متاتارسال یعنی استخوان درازی که از مفصل مچ پا تا انگشتها امتداد دارد برداشته می‌شود.

پس از این جراحی بیمار می تواند بدون درد راه برود، اما ممکن است پا پهن تر یا صاف تر شود.

 

– عمل تعویض مفصل

در این عمل تمام یا بخشی از مفصل یعنی استخوان هایی که به هم وصل می شوند عوض میشود و هنگامی صورت میگیرد که غضروف و استخوان زیر آن چنان ساییده شده و آسیب دیده باشد که مفصل، بیشتر مواقع درد دارد و درد به شدت فعالیتهای فرد را محدود میکند. این عمل معمولا به عنوان آخرین راه حل استفاده می شود البته از جراحی افراد زیر پنجاه سال باید اجتناب کرد.

عمر مفصل مصنوعی زیاد نیست و احتمال دارد در طول زندگی فرد دوباره تعویض مفصل ضرورت یابد. این عمل مجدد را اصلاح مفصل می نامند.

 

اصلاح مفصل

جراحی است برای ترمیم یا تعویض مفصل مصنوعی که شکسته یا عفونی شده است. اصلاح مفصل به اندازه تعویض مفصل اولیه دوام ندارد (در حدود ۵ سال).

البته هر بار تعویض مفصل عمر آن را کوتاه می کند.

 

آرتریت

 

روش های دارویی در کنترل بیماری

جهت کنترل بیماری آرتریت روماتویید با دارو ابتدا سالیسیلات ها و داروهای ضد التهاب غیر استروییدی تجویز می شوند.

همچنین بخوانید:  بیماری های دهان و دندان

اگر داروهای مذکور در کنترل علایم بیماری مؤثر نبودند آن وقت از داروهای ضد روماتویید Disease Modifying Anti – rehumahc Drugs (DMARDS) استفاده میشود. داروهای DMARDS سبب کاهش پیشرفت بیماری یا فروکش کردن آن میگردند اما اگر نتایج مورد نظر را ایجاد نکنند و یا این که سبب مسمومیت بیمار شوند انتخاب های محدودی جهت کنترل بیماری باقی می ماند که در نتیجه این بیماران تحت درمان چند دارو و یا روش های درمانی – آزمایشی دیگر قرار می‌گیرند.

 

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

داروهای ضد التهاب غیر استروییدی اولین انتخاب در درمان آرتریت روماتویید می باشند. این داروها سبب کاهش درد و تورم مفصل شده و عملکرد آن را بهبود می بخشند و اثرات ضد درد و ضد التهاب خوبی را از خود نشان می‌دهند ولی تغییر در مسیر بیماری به وجود نمی آورند و از تخریب مفصل جلوگیری نمی‌کنند. این داروها مواد زیست شیمیایی درون بدن که ((پروستاگلاندین)) نام دارند و بعضی از آنها سبب التهاب می شود کرده و با التهاب مبارزه می کنند. پاسخ بیمار به داروهای متخلف این گروه (مانند آ ایبوپروفن و دیکلوفناک) بسیار متفاوت است، اما تفاوت بالینی چندانی میان میزان می آنها با هم وجود ندارد.

انتخاب نوع داروی ضد التهاب غیر استروییدی باید بر اساس هزینه مصرف، طول مدت اثر دارو و پذیرش بیمار و عوارض جانبی دارو صورت گیرد. اثر ضد دردی این داروها سريع است ولی برای تکمیل اثر ضد التهابی آنها ممکن است نیاز به مصرف ۴ تا ۶ هفته از این داروها باشد. اگر بیماری به درمان با یک داروی ضد التهاب غیر استروییدی با مقدار تجویز شده جواب نداد باید یک داروی ضد التهاب غیر استروییدی از دسته شیمیایی دیگر را امتحان کند. پزشکان باید مراقب عوارض جانبی این داروها بر روی افراد سالمند و بیماران مبتلا به بیماری هایی چون افزایش فشار خون، دیابت، نارسایی احتقانی قلبی، نارسایی کلیوی و زخم معده باشند. هم چنین باید مراقب عوارض جانبی این داروها در افرادی که هم زمان از داروهای دیگری چون مدرها استفاده می کنند نیز باشند زیرا باعث کاهش جریان خون کلیه ها می شوند.

 

عارضه جانبی اولیه داروهای ضد التهاب غیر استروییدی، ایجاد خونریزی و زخم معده است؛ برای کنترل این عارضه می توان میزوپروستول (Misoprostol) را به طور هم زمان با این داروها تجویز نموده که باعث پیشگیری و التیام زخم های ناشی از داروهای ضد التهاب غیر استروییدی میشود. هم اکنون یک محصول دارویی حاوی میزوپروستول و دیکلوفناک به طور توأم در بازار دارویی جهان موجود است. این محصول جهت استفاده در بیماران که مستعد ابتلا به زخم معده و دوازدهه ناشی از مصرف داروهای ضد التهاب غیراست می باشند ساخته شده است. میزان شیوع زخم معده در بیمارانی که از این محه می کنند ۳ تا ۴ درصد است، در صورتی که میزان شیوع زخم معده در بیماران دیکلوفناک به تنهایی استفاده میکنند ۱۱ درصد می باشد.

 

– کورتیکو استروئیدها

یتیکو استروئیدها به طور مؤثر و سريع سبب کاهش التهاب و برطرف شدن علایم آرتریت روماتویید در بیماران می شوند، مصرف طولانی مدت و یا مقادیر زیاد آنها سبب ایجاد عوارض جانبی می گردد.

تزریق داخلی مفصلی کورتیکواستروئید با مقدار مناسب معمولا مؤثر و بی ضرر است و در بیماران تسکین سریع ایجاد می کند، هم چنین سبب افزایش میزان تحرک در مفاصلی که دارای حرکات محدود و ملتهب هستند می شوند. بیمار تحت درمان با کورتیکواستروییدها باید به دقت از نظر بروز عوارض جانبی مثل توقف یا تضعیف فعالیت غده فوق کلیوی، سندرم کوشینگ، پوکی استخوان، گلوکوم، گاستریت و افزایش فشار خون تحت مراقبت قرار گیرند.

در زمان قطع مصرف کورتیکواستروئیدها در صورتی که بیماران فقط به مدت ۱ تا۲ هفته از آن، استفاده کرده باشند نیازی به کاهش تدریجی دارو نیست، زیرا امکان تضعیف فعالیت غده فوق کلیوی در این افراد کم است. اما در بیمارانی که از این داروها مدتی بیش از یک ماه مصرف کرده اند باید متناسب با طول مدت مصرف، مقدار مصرف را به طور تدریجی کاهش داد.

 

داروهای اصلاح کننده بیماری آرتریت روماتویید (DMARDS)

در بیماران مبتلا به آرتریت روماتویید، درمان با داروهای DMARD باید هرچه سریع تر شروع شود، زیرا بیماری آرتریت روماتویید فعال سبب تخریب غیر قابل برگشت استخوان و مفاصل میشود. در بیماران با تشخیص قطعی آرتریت روماتویید در زمانی که علایمی چون درد مفاصل، سفتی و محدودیت حركات مفاصل در صبح، ضعف، سینوویت فعال و یا بالا بودن سطح ESR على رغم درمان با میزان کامل داروهای ضد التهاب غیر استروییدی باقی بماند، نباید شروع درمان با DMARD را بیش از ۳ ماه به تعویق انداخت، گرچه داروهای ضد التهاب غیر استروییدی و کورتیکو استروییدها علایم بیماری را برطرف میکنند اما ممکن است تخریب مفاصل و پیشرفت بیماری ادامه داشته باشد.

داروهای DMARD شامل هیدروکسی کلروکین، سولفا سالازین،متوترکسات، نمک‌های طلا، پنیسیلامین و آزاتیوپرین می باشند.

این داروها با کاهش یا جلوگیری از تخریب مفاصل، رشد و عملکرد آن را حنا سبب کاهش هزینه های پزشکی بیمار می شوند.

اثر درمانی داروهای DMARDبه صورت نسبی و آهسته ظاهر می شود (پس ۱ تا ۶ ماه) و بیماران پاسخ های متفاوتی را نسبت به درمان با این داروها از خود نشان می دهند.

معمولا در نوع خفیف بیماری درمان را با سولفاسالازین یا هیدروکسی کلروکین شروع میکنند.

بیماران که از داروی هیدروکسی کلروکین استفاده میکنند باید هر ۶ تا ۱۲ ماه یک بار از نظر احتمال بروز سمیت برگشت پذیر شبکیه چشم (Reversible retinal toxicity) مورد معاینه چشم قرار گیرند، علایم این بیماری شامل کاهش دید در تاریکی، و از دست دادن دید محیطی می باشد. بیمارانی که تحت درمان با سولفاسالازین قرار دارند باید از نظر بروز دیسکرازی خونی مورد آزمایش خون قرار گیرند. در صورتی که ظرف مدت ۱ تا ۶ ماه درمان بادو داروی مذکور اثر درمانی مناسبی مشاهده نگردید، باید دارو را عوض کرد.

 

متوترکسات داروی انتخابی در درمان بیمارانی است که مبتلا به نوع شدیدتری از آرتریت روماتویید با علایمی چون ساییدگی مفصل و یا تظاهرات خارج مفصلی، می باشند در زمان شروع مصرف، مقدار تجویز آن معادل ۷/۵ تا ۱۵ میلی گرم در هفته می باشد که می توان این مقدار را بر اساس میزان تأثیر دارو و سمیت آن، کم یا زیاد کرد.

قبل از شروع درمان با متوترکسات باید بیمار از نظر شمارش گلبول های خون و شمارش پلاکت ها، آزمایشهای عملکرد کبدی، هپاتیت B و C و عکس برداری از سینه مورد بررسی قرار گیرد، هم چنین بیمار پس از شروع درمان نیز باید هر یک تا دو ماه از نظر شمای گلبول های خون، شمارش پلاکت و آلبومین بررسی گردد.

*مصرف این دارو در زمان آبستنی و شیر دهی ممنوع است.

نمکهای طلا و پنیسیلامین برای مدت های مدیدی در درمان آرتریت روماتویید به کار می رفته اند.

در حال حاضر، این داروها تنها در مواردی از بیماری که در حال فروکش است، مصرف می شوند. طلا اثرات سودمندی در درمان آرتریت روماتویید دارد ولی ممکن است باعث مسمویت بیمار با ایجاد علایمی چون کم خونی، لکوپنی، ترومبوسیتوپنی و پروتئین در ادرار شود، و یا اثر درمانی آن با گذشت زمان کاهش یابد. میزان تأثیر پنیسیلامین مثل طلا می باشد ولی عوارض جانبی آن (استفراغ، تهوع، اسهال و کاهش حس چشایی) مصرف آن را محدود کرده است.

همچنین بخوانید:  استرس و اضطراب چیست؟

 

آرتریت

 

داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی

سیکلو فسفامید، سیکلوسپورین آو آزاتیوپرین از داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی می باشند. از اینها برای درمان موارد شدید آرتریت روماتویید که به درمان های دیگر جواب نمیدهند، استفاده میشود. داروهای مذکور در کنترل علایم بیماری آرتریت روماتویید مفید می باشند ولی مصرف آنها با بروز عوارض شدیدی مانند کاهش عملکرد مغز استخوان (Myelosuppression)، سمیت کبدی، اختلالات گوارشی، التهاب و خون ریزی مثانه همراه است.

 

روش توأم درمانی

با تجویز توأم چند دارو با مکانیسم های درمانی متناوب می توان نتایج بهتری را در درمان آرتریت روماتویید به دست آورد تا این که هر یک به طور جداگانه مورد استفاده قرار گیرند. با استفاده از این روش می توان دوز داروها را کاهش داد و به این وسیله از میزان سمیت و عوارض جانبی آنها کاست.

 

داروهای جدید و معجزه گر در درمان استئوآرتریت

همان طور که اشاره شد داروهای ضد التهاب غیر استروییدی مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، پیروکسیکام، ایندومتاسین دارای عوارض جانبی مانند ایجاد زخم معده و آسیب کلیوی می باشند. این داروها به طور انتخابی عمل نمی کنند و با مهار تولید پروستاگلاندین های محافظی معده و کلیه باعث بروز زخم معده و آسیب کلیه می شوند.

داروهای ضد التهابی جدید بدون مهار تولید پروستاگلاندین های محافظ در معده و کلیه التهاب را کاهش می دهند، بنابراین باعث ایجاد زخم معده و آسیب کلیه نمی گردند.

از این دسته داروها می توان به سلبریکس (Celebrix یا Celecoxib) و رفکوکسیب (Refecoxib) اشاره کرد.

 

سایر داروهای جدید در درمان استئو آرتریت:

هیالورونان و هیلان

در بیماران مبتلا به استئو آرتریت هم الاستیسیته و هم ویسکوزیته داخل مایع سینوویال کم می شود و عقیده بر این است که تجویز هیالورونیک اسید و مشتقات آن ترکیب مایع سینوویال را به حالت اول بر می گرداند که حتی ممکن است باعث تولید مجدد بافت نرمال و عمل طبیعی آن گردد. مطالعات بالینی نشان داده است که هر دو ماده در درمان استئوآرتریت خفیف تا متوسط مؤثر و بی ضرر هستند.

 

گلوکز آمین و کندرویتین

اختلاط ملح سولفات گلوکز آمین و کندرویتین به عنوان درمان معجزه آسای استئوآرتریت مطرح شده است. هر دو ماه در بدن به صورت طبیعی یافت میشوند و برای تشکیل غضروف ضروری هستند. با افزایش سن از میزان گلوکز آمین در بدن کاسته می شود مایع سینوویال کم شده و دیگر برای لوبریکانت (نرم کردن) مفصل مؤثر نیست. دلیل اصلی استفاده از گلوکز آمین در استئوآرتریت، ایجاد بلوک های ساختمانی جهت احیا و تولید غضروف است.

کندرویتین جزو دیگری از شبکه غضروفی است که به علت ماهیت شیمیایی آن، توانایی زیادی در نگهداری آن دارد و به غضروف خاصیت ضربه گیری می‌بخشد.

 

تغذیه

مطالعات بعضی از پزشکان و تجارب به دست آمده بیماران نشان میدهد که برنامه تغذیه ای را که در این بخش برای شما آورده ایم می تواند بر آرتریت مؤثر است.

بر طبق تحقیقات دانشگاه بوستون، اضافه وزن، فاکتور بسیار مهمی برای آرتریت استخوان است و برای افرادی که مبتلا به آرتریت هستند، لاغر شدن تأثیر زیادی بر رهایی از درد دارد.

همچنین انتخاب چربی از اسیدهای چرب ضروری در غذا آن هم به مقدار کم به طور برجسته ای در بهبود روماتویید آرتریت مؤثر است. با توجه به تحقیقات مدرسه پزشکی هاروارد، روغن طبیعی ماهی برای ترمیم مفاصل متورم در بیماری آرتریت روماتویید مؤثر است.

 

ماهی

روغن ماهی حاوی اسید چرب امگا۳ است. در تمام مقالات علمی بر اهمیت امگا۳ در جلوگیری از امراض مختلف و همچنین به عنوان یک درمان تکمیلی در بیماران تاکید شده است. تحقیقات علمی نشان میدهد که امگا ۳ در تنظیم متابولیسم بدن دو نقش اساسی در سیستم ایمنی و افزایش مقاومت بدن و در اعمال سلولی بر عهده دارد.

امگا ۳ با تنظیم مقدار سیتوکین‎‌ها و ایکوزانوییدها در بدن کنترل فعالیتهای شیمیایی را بر عهده دارد. سیتوکین‌ها از مهم ترین عوامل تنظیم دستگاه ایمنی بدن هستند.

بعضی مواد مترشحه در بدن فعال کننده و گروهی غیر فعال کننده ی سیستم ایمنی می باشند. این دو دسته در کنار هم و با هم کار میکنند و هنگامی که این تنظیم بده فرد دچار بیماری می شود. به عبارتی، هم کم شدن و هم افزایش غیر طبیعی پاسخ سیستم ایمنی عامل ایجاد بیماری در بدن خواهد بود. پیشرفت عفونت در بدن باعث افزايش فعالیت سیستم ایمنی می شود بالا رفتن مزمن و غیر طبیعی فعالیت سیستم ایمنی هم از طرف دیگر می تواند باعث ایجاد بیماری خود ایمنی مثل آرتریت روماتویید در فرد شود. کم بودن فعالیت سیستم ایمنی نیز باعث استعداد ابتلای فرد به انواع بیماریها و عفونت ها خواهد بود. اسید چرب امگا ۳ می تواند این اختلالات سیستم ایمنی را از بین ببرد. در این زمینه تحقیقات علمی بیشماری صورت گرفته است، به طور مثال خانم دکتر میرانی در تحقیقات و بررسی خود در دانشگاه بوستون آمریکا اظهار می دارد که امگا ۳ می تواند ترشح بیش از حد سیتوکین‌ها را کاهش داده و تحت کنترل در آورد. بالا بودن سطح سیتوکین‌ها در خون ارتباط غیر مستقیم با بروز آرترواسکلروزیس، بیماری های خود ایمنی، التهابات مزمن و سرطان‌ها دارد.

 

از اعمال دیگر امگا ۳، رقیق کردن خون و تسهیل حرکت مواد در جداره عروق است. این معجزه الهی می تواند اختلالات تغلیظ خود که به دنبال بیمارهای قلبی – عروقی و یا تنفسی ایجاد میشود را کاهش داده و کمک زیادی به بهبود این عارضه در بیماران مبتلا کرده و مانع از ترومبوز شود. همچنین این خاصیت مهم امگا ۳ مانع از ایجاد آمبولی و به دنبال آن سکته های قلبی می شود.

خاصیت دیگر آن کاهش اختلالات متابولیسم کلسترول و تنظیم مقدار آنها در بدن میباشد. برخی آزمایش ها و بررسی های انجام شده بر روی گروهی از سرطان ها نیز نشان میدهد که مصرف اسید چرب امگا ۳ اثر مثبت روی بهبود بیماری و جلوگیری از روند پیشرفت آن دارد.

به هر حال انواع ماهی های آب های سرد اقیانوس، غنی از منابع امگا ۳ هستند؛ شاید به واسطه همین امر است که اسکیموها که زیاد ماهی میخورند به ندرت دچار چنین بیماری هایی می شوند.

در تحقیقات نشان داده شده که استفاده از کپسول های روغن ماهی موجب نرم شدن مفاصل دردناک در بیماری آرتریت می شود. در این تحقیقات دو گروه چهارده نفری از بیماران را تحت بررسی قرار دادند، به یکی از گروه ها درمان با کپسول روغن ماهی تجویز کردند و گروه دیگر را بدون روغن ماهی تحت درمان قرار دادند. نتیجه این شد که گروهی که روغن ماهی دریافت می کردند بعد از پانزده روز مفاصل دردناک و خسته ای نداشتند و حتی بعد از قطع درمان نیز بهبودی ادامه داشت در حالی که گروه دیگر به حال اول باقی مانده بودند.

 

روغن زیتون

روغن زیتون نیز دارای خصوصیات اشاره شده در بالا است البته خاصیت درمانی کمتری نسبت به ماهی دارد.

همچنین بخوانید:  ایمپلنت دندانی چیست؟

 

شیر

شیر برای بعضیها مسأله ساز است و سبب آرتریت می شود. در گزارش های موردی سایر پژوهشگران تاکنون پنیر، ذرت و گندم و سایر غذاها با علایم شبیه آرتریت روماتویید ارتباط داده شده است.

 

ارتباط ویتامین ها و عناصر معدنی با آرتریت

مطالعاتی که انجام گرفته و در اکثر مجلات منتشر شده، نشانگر آن است که غذاهای به خصوصی در بهبودی آرتریت مؤثر می باشند. البته بعضی نیز مغایر آن بوده است.

در این قسمت آخرین تحقیقاتی که روی چند نوع ویتامین که ممکن است سودمند باشد به نظر شما می رسد :

 

ویتامین ها

ویتامین ث: بعضی مطالعات نشان میدهد که ویتامین ث قادر است از توسعد استخوانی در حیوانات جلوگیری نماید و یا آن را به تأخیر اندازد، نظیر خوكحد مانند انسان ویتامین ث را از غذا به دست می آورد. در این تحقیقات خوکحد تحت نوعی عمل جراحی قرار دادند تا آرتریت استخوانی در آنها گسترش یابد. هع به آنها همراه با تغذیه، ویتامین ث (در حدی که از بیمای اسکوربوت محافظت شون خوراندند، دچار آرتریت شدید استخوان گردیدند، اما آنهایی که در حدی بیش از معمول ویتامین ث دریافت کردند دچار آرتریت خفیف شدند.

تفسیر ما درباره ویتامین ث آن است که این ویتامین نقش حفاظتی در برابر آرتریت دارد. اگر شما مبتلا به آرتریت هستید باید فراتر از حد معمولی از این ویتامین مصرف کنید.

منابع این ویتامین عبارتند از: مرکبات همانند لیموترش، سبزیجات، فلفل سبز، توت افرنگی، گوجه فرنگی، خردل و به. دوز فوق العاده این ویتامین ۶۰ میلی گرم در روز است و اگر قرار باشد فراتر از آن مصرف شود بهتر است با پزشک مشورت کرد. ویتامین ث به آسانی با حرارت از بین می رود.

 

ویتامین E ای: ویتامین E و ویتامین C همانند دو بار در برابر مواد شیمیایی که غضروف مفصل را ضایع می کنند به طور متحد فعالیت میکنند. خانم دکتر شوارتز کشف نمود که ویتامین E در کاهش آرتریت استخوانی مفید است.

منابع این ویتامین عبارتند از: روغن های نباتی جامد مثل گل آفتابگردان، روغن مایع ذرت، غلات کامل، جوانه گندم، آجیل خام، حبوبات مانند لوبیا و سویا۔

میزان دوز فوق العاده توصیه شده ویتامین E ۱۰ میلی گرم است.

 

ویتامین A این ویتامین برای رشد سلول های جدید و بافت های سالم و دید چشم در شب ضروری است. ویتامین A دیواره های سلول را تقویت میکند و استحکام می بخشد و سبب دفاع غشای مخاطی در برابر عفونت ها می شود و در کارکرد سیستم ایمنی بدن نقش دارد هم چنین به کنترل التهاب در بدن کمک می کند. منابع این ویتامین سبزیجات سبز و درد، میوه های زرد، جگر، شیر، تخم مرغ و روغن کبد ماهی است.

 

اسید پانتوتنیک: وجود این ویتامین برای داشتن اعصاب و پوستی سالم، لازم و حیاتی است و به تأمین نیرو از کربوهیدراتها، چربی ها و پروتئینها کمک می کند. کمبود این ویتامین سبب بروز علایم آرتریت روماتویید میشود. منابع غذایی حاوی این ویتامین گوشت، زرده تخم مرغ، غلات پوست نگرفته و سبوس دار هستند.

ویتامین ب کمپلکس: کمبود این ویتامین نیز سبب بروز علایم آرتریت روماتویید می شود.

 

مواد معدنی در درمان آرتریت

مس: استفاده از دست بند مسی برای معالجه آرتریت روماتویید، از عهد یونان باستان مرسوم بوده است. این ماده دارای نیروی شگفت آور رهایی دهنده درد و رنج این بیماری است ولی با توجه به نیاز کم بدن به مس برای ساختن هموگلوبین میزان مس نباید در بدن انباشته شود زیرا این ماده در ذخیره و ترشح آهن برای تولید هموگلوبین از گلبول های قرمز خود شرکت می کند و در سوختن پروتئین و التيام بدن نقش مهم دارد و خودش نیز برای شکل گیری و حفظ استخوان ها ضروری است. منابع این ماده عبارتند از: جگر، قلوه، صدف، جوانه گندم، سویا، ملاس سیاه، آجیل، غلات کامل، برگ سبز سبزی ها و سبزیجات خشک. میزان مورد نیاز مس در بدن دو میلی گرم در روز است.

 

روی: برای جذب طبیعی، کار ویتامین ها و رشد و نمو صحیح اندامهای تولید مثل ضروری است، به گوارش و جذب کمک می کند و برای التیام زخم و سوختگی است. مطالعات انجام شده نشان میدهد که بیماران مبتلا به آرتریت روماتویید بعد از مصرف مکمل های روی بهبودی حاصل می کنند. منابع این ماده عبارتند از: غلات کامل جو دو سر، سبوس گندم و جوانه گندم، صدرف، حلزون، ماهی، ملاس سیاه، جوجهی جگر، تخم آفتاب گردان.

بیمارانی که روزانه ۳ نوبت ۲۲۰ میلی گرم روی به مدت ۱۲ هفته مصرف می کنند کمتر التهاب و درد دارند، و به خصوص سفتی عضلات آنها در صبحگاهان کمتر است.

هر بیماری روزانه در حدود ۱۲ میلی گرم روی لازم دارد.

 

کلسیم: این ماده به ساخت و نگهداری استخوان ها و دندان ها کمک می کند، برای داشتن خون سالم ضروری است. ضربان قلب را تنظیم میکند و به لخته شدن خون، رشد و انقباض عضلات و انتقال عصبی کمک می کند. بیمارانی که مبتلا به آرتریت روماتویید هستند باید به میزان دو برابر مورد نیاز، کلسیم دریافت کنند زیرا آنها احتمالا مقدار قابل توجهی کلسیم از استخوان های خود از دست می دهند، به خصوص اگر از داروهای کورتون استفاده کنند. منابع غذایی حاوی این ماده عبارتند است از: شیر و لبنیات، سبزیجات، ساردین، سویا، کلم و حبوبات.

میزان دوز فوق العاده کلسیم توصیه شده بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلی گرم در روز است به خصوص برای بانوانی که دوران یائسگی را می گذرانند میزان بیشتری را می طلبد. یک لیوان شیر خوب در حدود ۳۰۰ میلی گرم کلسیم دارد. 

 

سلنیم: یک ماده معدنی کم مصرف است که در کارکرد سیستم ایمنی بدن دخالت دارد و می تواند نقش ضد التهابی داشته باشد. این ماده همراه با ویتامین E به سوخت مواد، رشد طبیعی بدن و باروری نیز کمک می کند. منابع حاوی این ماده سبوس، جوانه غلات، پیاز، گوجه فرنگی و کلم است.

 

نقش گیاه خواری در درمان آرتریت

مشاهده شده است که وضعیت افراد دچار آرتریت روماتویید با رژیم غذایی گیاهی بهتر است. با این حال پژوهشی به وسیله لارس الكولوستام از بیمارستان سوند والس در سوئد تأثيرات رژیم غذایی گیاهی را بر آرتریت روماتویید بررسی کرده است. در این پژوهش ۶۰ درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتویید که تحت رژیم غذایی گیاهی که (گوشت و فرآورده های لبنی را حذف کردند) بودند اظهار داشتند که حالشان بهتر است. باید این را نیز گفت که این رژیم غذایی مصرف شکر سفید، ذرت، آرد نمک، ادویه تند، الكل، چای و قهوه را انیز حذف یا محدود کرده بود.

در مطالعه آرتریت، افراد مورد پژوهش بیش از همه از غذاهایی چون گوشت قرمز، شکر، چربی ها، نمک، کافئین و الکل پرهیز میکردند.

در پژوهشی دیگر در سوئد نیز ۸ نفر گفتند که در دوره روزه داری حالشان بسیار بهتر بوده است. این افراد یازده روز هر دو تا سه ساعت یک بار فقط جوشانده گیاهی، شیر، سبزی‌ها یا میوه ها و چای گیاهی مینوشیده اند. البته باید بگوییم که دو نفر از افراد این گروه حالشان بدتر شد.

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.